Wat zijn de fasen van Greif?

De vijf stadia van verdriet waren termen het eerst geïdentificeerd door Elizabeth Kubler-Ross in haar boek On Death and Dying . Hoewel het boek was van fundamenteel belang bij het helpen om veel van de gevoelens van mensen te verklaren was als gevolg van een verlies, maar wordt vaak verkeerd uitgelegd door de leek als een set van een gefaseerde emoties zullen voelen in orde. Bij de beëindiging van de etappes, waarvan sommige zich te nemen, alleen maar verdriet zal wegnemen.

Psychologische bewijsmateriaal bevestigt dat deze veronderstellingen duidelijk verkeerd zijn. Verdriet kan iets waar men altijd leeft. Zelfs de laatste fase, de aanvaarding, betekent dat een deel van de aanvaarding is niet van de dood van een persoon, maar van het feit dat een leven met verdriet zal in een bepaalde vorm voor eeuwig.

dus, hoewel deze stadia van verdriet zijn zeer duidelijk ervaren door velen, niet alle fasen worden ervaren, en ze komen niet noodzakelijkerwijs in een bepaalde volgorde. Men kan verschillende fasen ervaring op hetzelfde moment, en toen heeft een gevorderd door alle fasen is er nog steeds verlies gevoeld.

Kubler-Ross kan een slechte dienst bewezen in sommige opzichten gedaan, maar toen de fasen zijn losjes genomen, kunnen ze nuttig zijn bij het begrijpen van de emotionele reactie op verlies, of om te anticiperen op het verlies van een geliefde. Verder is verdriet niet alleen verbonden met dood en sterven, maar ook tot traumatische gebeurtenissen: een verkrachting, de ziekte van een kind, een onrechtmatige jeugd, een echtscheiding, of zelfs verplaatsen over het land of het verlies van een baan.

De vijf stadia van verdriet als Kubler-Ross beschreef hen zijn ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en aanvaarding. In de meest traditionele model, ontkenning neiging om de eerste emotie gevoeld door die in verdriet. Ontkenning kan ook worden opgeroepen ongeloof. Zelfs als een dood werd verwacht, is het moeilijk te geloven is gebeurd. Mensen 'weten' de dood heeft plaatsgevonden, maar een deel van hun geest weerstaat deze kennis te laten zinken inch

Ontkenning is in zekere zin een vermijden van latere verdriet. Als men alleen dan kan doen alsof kan men nog steeds functioneren. Wanneer ontkenning manier geeft, kan de persoon worden overspoeld met sterke emoties van depressie en verdriet en vinden die deelnemen aan het normale leven erg moeilijk.

Mensen kunnen volgen ontkenning van woede, of met onderhandelingen. Afdingen is een poging het reine te komen met een spirituele begrip van wat er is gebeurd. Indien een persoon heeft specifieke spirituele overtuigingen kunnen zij vraag hoe een God zou kunnen hebben hun verlies toegestaan. Voor die anticiperen op een dood kan onderhandelen worden de eerste fase, om te voorkomen dat een dreigende verlies.

Anger kan inhouden woede met zichzelf, de persoon die is overleden, de mensen die dit had moeten tegenhouden, de wereld in het algemeen. Woede kan worden gericht op een spirituele overtuigingen wanneer onderhandelingen duidelijk niet werkte. Sommige mensen kunnen niet voorbij woede voor een lange tijd, vooral die met het verleden langdurig trauma.

Woede is ook een verdediging in de richting van werkelijk gevoel onze gevoelens, volgens veel therapeuten. Vaak boze mensen vooruitgang te huilen, want aan de onderkant van woede is over het algemeen van een diepe depressie en belangrijke soort. Het is een uiterlijke uitdrukking van innerlijke pijn.

Het is moeilijk om te anticiperen op hoe lang depressie zal duren. Voor sommigen, depressie wijzen op een onderliggende aandoening zoals depressieve stoornis. Depressie kan worden uitgedrukt als een desinteresse in de wereld. Mensen kunnen vinden kunnen ze niet meer "functie" in banen. Zij kunnen willen kruipen in bed en blijf daar. Depressie als gevolg van verdriet kan ook komen in golven. Men kan terug naar de ontkenning of woede springen, alvorens opnieuw te worden overweldigd.

Acceptatie betekent verschillende dingen volgens Kubler-Ross. Een persoon stervende vindt hij of zij is "klaar" op een bepaald punt. Die kijken naar een geliefde een dobbelsteen kunnen komen om te accepteren dat de persoon nodig heeft om verder te gaan. Acceptatie kan ook het punt waarop die leven met verdriet wordt draaglijk. Mensen kunnen hun leven weer hervatten weten heel goed dat hun verdriet is nu een deel van hen, maar niet hebben om ze te consumeren.